Na tropach kultury żydowskiej w Żabnie

Społeczność żydowska przez trzy wieki odgrywała ważną rolę w rozwoju Żabna i okolic. Pierwsza gmina żydowska w mieście utworzona została w 1675 roku. W roku 1890 ponad połowa ludności Żabna była wyznania mojżeszowego. Żabieńscy Żydzi cieszyli się przy tym sporą swobodą ze strony władz. Bez przeszkód mogli wytwarzać mięsa i wędliny, wypiekać chleb, prowadzić działalność handlową. Żydzi mieli także swoją silną reprezentację w radzie gminy. W okresie największego rozkwitu gmina żydowska w Żabnie posiadała m.in. łaźnię, dom modlitwy i bożnicę. Okupacja hitlerowska położyła kres istnieniu społeczności żydowskiej na tym terenie. W 1942 roku władze niemieckie utworzyły w Żabnie getto, w którym zamieszkiwało 700 Żydów. Niewielu udało się przeżyć. Kiedy zapadła decyzja o likwidacji getta, żydowską ludność rozstrzelano w Dąbrowie Tarnowskiej i Żabnie lub wywieziono do obozu zagłady w Bełżcu.

Świadectwem obecności Żydów w historii Żabna pozostał cmentarz, zlokalizowany w północno-wschodniej części miasta. W latach 90. ubiegłego wieku na terenie nekropolii odbudowano ohel, w którym pochowane zostały szczątki żabińskich cadyków.