Z dziejów Żabna

Według badań archeologicznych osadnictwo na terenie dzisiejszej gminy Żabno istniało już w epoce kultury łużyckiej. Przypuszcza się, że pomiędzy wiekiem VII i X istniało w tym miejscu grodzisko. Pierwsza pisemna wzmianka o Żabnie datowana jest na XII wiek. Wtedy to książę Bolesław Wstydliwy nadał osadę rycerzowi Świętosławowi. Nie wiadomo kiedy dokładnie Żabno uzyskało prawa miejskie, ale w 1385 roku posiadane już prawa magdeburskie zostały potwierdzone w dokumencie Królowej Jadwigi. Lokalizacja miasta na ważnym szlaku handlowym i komunikacyjnym była czynnikiem decydującym o jego roli i rozwoju w kolejnych wiekach. W 1487 roku na podstawie przywileju nadanego przez króla Żabno uzyskało prawo do organizowania jarmarków, których tradycja jest do dziś kultywowana.

Dzieje miasta są burzliwe. Żabno kilkakrotnie było niszczone, w tym przez Tatarów w 1501 roku, Szwedów w 1655 i wojska Rakoczego. Niemal całą zabudowę Żabna strawił pożar, który wybuchł w 1799 roku. Z kolei w 1873 roku ludność została zdziesiątkowana przez epidemię cholery. Po pierwszym rozbiorze Polski, Żabno znalazło się w granicach Monarchii Austriackiej. Decyzją władz cesarskich w 1909 roku utraciło prawa miejskie, by odzyskać je dopiero 25 lat później, już w II Rzeczpospolitej.